"Be You, Follow Your Passion"

ભારતના યુવાધનની વિદેશવાટ

 

ભારતના યુવાધનની વિદેશવાટ

 

ભારત એ વિશ્વનો સૌથી યુવાન દેશ છે અને વિશ્વનો સૌથી વધુ વસ્તી ધરાવતો દેશ પણ ખરો. સૌથી યુવાન દેશ હોવાનો અર્થ અહીં યુવા વયની વસ્તી સૌથી વધુ અત્યારે ભારતમાં છે અને જે દેશ પાસે યુવાધન સૌથી વધુ એ દેશ સૌથી વધુ શક્તિશાળી. આમ પણ વિશ્વ ફલક પર ભારતનું નામ અંકિત થયું છે અને એ વાતનો આપણે ભારતીય તરીકે ગર્વ લેવો જોઈએ અને લઈએ પણ છીએ.

 

અને હા, વિશ્વના સૌથી શક્તિશાળી અને નોંધપાત્ર ક્ષેત્રોના ઉચ્ચ સ્થાને પણ કોઈ ભારતીય જ બિરાજમાન છે, જેમ કે સુંદર પીચાઈ,  ઋષિ સુનક કે તુલસી ગ્રેબર્ડ.  મોદી હોય કે મુકેશ અંબાણી - એ ગૌરવવંતા ગુજરાતી ભારતીયો પહેલા છે.  કપિલદેવ હોય કે અમિતાભ બચ્ચન - દુનિયા એમને નામથી ઓળખે છે એમના કામ અને ભારતીય હોવાના કારણે.

 

તો પ્રશ્ન એ થાય કે ભારતમાં બધું જ છે તો ભારતીય યુવાદ્યનની વિદેશ જવાની ઘેલછા કેમ વધતી જાય છે. એક અંદાજે દર વર્ષે 5 થી  6 લાખ વિદ્યાર્થીઓ વિદેશ ભણવા માટે જાય છે અને મોટાભાગે ભણ્યા પછી ત્યાં જ સ્થાયી થતા હોય છે - સ્વદેશ પાછા આવી સ્થાયી થતા નથી (અમુક અપવાદ ને બાદ કરતા).  તો આપણને એ પ્રશ્ન ચોક્કસથી થાય કે જો આમ જ ભારતનું યુવાધન બહાર જતું રહેશે તો એક દિવસ આપણે પણ એ ચિંતા કરવી પડશે જે અત્યારે અન્ય દેશો કરી રહ્યા છે જેની પાસે યુવાધન ઓછું છે.

 

આ યુવાધનને વિદેશ જવા માટે જે પરિબળો જવાબદાર છે એ પરિબળો પર શું આપણે કોઈ પગલાં ના લઇ શકીએ ? દેશ તરીકે એ વિચારવાની શું આપણી નૈતિક ફરજ નથી ?  આજે જો આ બાબતે નહીં વિચારીયે તો એક-બે દાયકા પછી કદાચ બહુ મોડું થઇ ગયું હશે. કેમકે અત્યારે વિદેશ જવાનો જે ક્રેઝ દેખાઈ રહ્યો છે, એ જોતા તો એવું લાગે છે કે દરેક દેશમાં જઈને ભારતીય કોલોની ઉભી થઇ જશે, પણ એ ભારતમાં નહીં હોય.

 

ચાલો આપણે એવા પરિબળોની યાદી બનાવીયે, જે આપણા યુવાધનને વિદેશ જવા પ્રેરે છે.

 

- ઉચ્ચતમ શિક્ષણ

- સારી કમાણી

- સામાજિક સુરક્ષા (રિટાયરમેન્ટ પછી)

- સારું ઈન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર

- લોકશાહી (એવી કે જેમાં સદંતર લાંચ-રુશવતથી જ કામ થાય એવું ના હોય)

- ટેક્ષ ભર્યા પછીની ખાતરી કે સરકાર સારી સુવિધાઓ આપશે જ (અને મળે પણ છે)

- સરકારી કામ માટે ખરેખર ધક્કા ખાવા પડતા નથી.

 

 

અને એવું ઘણુંબધું જે અહીં યાદીમાં ઉમેરી શકાય. તો  આ યાદીના દરેક મુદ્દાને ભારતીય સિસ્ટમના પરિપેક્ષમાં મૂકીને વિચારીયે અને પછી જો આપણી પાસે એના સોલ્યુશન્સ હોય તો શું આપણે એ દિશામાં પગલાં લઇ શકીયે ?

#StudyAbroad

#BeingIndian 

 #વિશ્વ કવિતા દિવસ

વાત આજે નીકળી જ છે, તો વિવાદ સુધી જવા દો

શબ્દો થકી જો લાગણીઓ વહે, તો આજે વહેવા દો

આમ તો મૌનની પણ પોતાની એક ભાષા હોય છે,

એ જ કોઈ સમજી જાય, એની મનને અભિલાષા હોય છે.

શબ્દથી થતી રજુઆત, ક્યારેક અધૂરી રહી જાય છે.

પણ મૌનની પરિભાષા તો અંતરમાં ઉતરી જાય છે.

આજકાલ, વ્હોટ્સએપ-ફેસબુકથી પણ ઘણું કહી શકાય છે,

પણ માત્ર આંખોથી કહેલી વાત, હંમેશા યાદ રહી જાય છે.

Traffic sense

 તમે અને હું, આપણે સૌ રોજે રોજ એક યુદ્ધ લડીએ છીએ, ખબર છે એ શેનું ????  રસ્તા પરના ટ્રાફિકનું.....

સાચું કે નઈ?  ઘરેથી ઓફિસ કે ક્યાંક બહાર જવા નીકળીએ એટલે, રસ્તા પર ટ્રાફિક કઈ દિશામાંથી આવશે એ નક્કી હોવા છતાં પણ ટ્રાફિક કોઈપણ દિશામાંથી આવવા લાગે છે. આવું કદાચ આપણે બધાએ ક્યારેક તો અનુભવ્યું જ હશે.

હા, હું આપણા અમદાવાદના રસ્તા પરના ટ્રાફિકની જ વાત કરી રહી છું.  આપણે, અમદાવાદીઓ શું ધીરજ ખોઈ બેઠા છીએ કે ક્યાંક પહોંચવાની ઉતાવળમાં રોજેરોજ ટ્રાફીકનો એકાદ નિયમ તો તોડતા જ હોઈશું.  ઉદાહરણ રૂપે, 

ટ્રાફિક લાઇનને અનુસરવાને બદલે કોઈપણ લેનમાં ગમે ત્યારે ઘુસી જવાનું.

રોડ પર એકે એક ઇંચ ખાલી જગ્યામાં ઉભા રહી જવાનું.

કારની લેનમાં પણ ટુ વહીલર વચ્ચે ઘુસાડીને ઉભા રહી જવાનું 

પહેલા પહોંચવાની હોડમાં મારી આગળ કોઈ કેમ નીકળી જાય ? સતત આવું જ જોવા મળે છે રોડ પર.

પાનના ગલ્લે ઉભા રહીને વાતો કરવામાં મોડું ના થાય, પણ ભરચક ટ્રાફિકમાં પણ સતત હોર્ન વગાડીને આગળ નીકળવા માટેનું બહાનું  "મારે મોડું થાય છે"

લેફ્ટ ટર્ન ઓપન રાખવાનો હોય, ત્યાં ગ્રીન લાઈટ ચાલુ હોય તો પણ, એ ટર્ન બ્લોક કરીને ઉભા રહી જવાનું.

સિગ્નલ કોઈપણ દિશાનું ચાલુ હોય, પરંતુ 'ટ્રાફિક પોલીસ' ની નજરથી બચીને કોઈપણ રસ્તો ક્રોસ કરી લેવાનો...

રોન્ગ સાઈડમાંથી ઓવરટેક કરવાનો અને જો અથડાઈ ગયા તો પણ "જોતા નથી"?  એવું તો કહેવાનું જ.

શું આપણે આવું કરીને "હેરિટેજ સીટી અમદાવાદ" ને શરમાવી નથી રહ્યા?  વિશ્વ  ફલક પર "અમદાવાદ" એક ફાસ્ટેસ્ટ ડેવલપિંગ શહેર છે અને તેની સામે આપણે જ આપણા શહેરને નીચા જોણું કરી રહ્યાં છીએ. કેટલા બધા દેશો અને રાજ્યોના મુલાકાતીઓ શહેરમાં આવતા હોય છે...મોટાભાગના લોકોનું રિએક્શન "અરે યાર મસ્ત છે અમદાવાદ તો, પણ શહેરના ટ્રાફિકમાં વાહન ચલાવવું એટલે એક જન્ગ જીતવા બરાબર છે." 

સરકાર કાયદા બનાવે અને લોકો પાસે એનું નિયમન કરાવડાવે, પણ લોકો જો પોતાની ફરજ સમજીને એનું બરાબર પાલન નહીં કરે તો એકલી સરકાર પણ કઈ નહીં કરી શકે. શું આ નિયમોનું પાલન કરવાની જવાબદારી આપણી નથી ?  આપણે જ જો આવું જોખમકારક વાતાવરણ રોડ રસ્તા પર બનાવીશું તો શું,  આપણા  સંતાનો પણ ક્યારેક એ જ જોખમનો ભોગ નહીં બને ?  રોજ સવારે સમાચારની શરૂઆત એકાદ માર્ગ અકસ્માતના વિષયથી જોડાયેલી હોય છે. તો ક્યારે જાગીશું આપણે?  

ચાલને દોસ્ત ફરી એકવાર મળીયે

 ચાલને દોસ્ત ફરી એકવાર મળીયે 

સુખ દુઃખની ક્ષણ સાથે બેસીને માણીયે 

મનના તાર ફરી એકવાર ઝણઝણાવીએ 

ચાલને દોસ્ત ફરી એકવાર મળીયે

દુઃખની ક્ષણને  આજે સુખની ઘડીમાં પરોવીએ 

મનની ભીતર ફરી એકવાર ડોકિયું કરીએ

ચાલને દોસ્ત ફરી એકવાર મળીયે

'હું છું ને યાર' એ કહેવા -સાંભળવા મળીયે 

'ઓલ ઇઝ  વેલ' કહી ફરી હસવા હસાવવા મળીયે 

ચાલને દોસ્ત ફરી એકવાર મળીયે

નારી

 

નારી ઓ નારી, તું તો છે જગમાં ન્યારી

તું ચાહે તો છે જગદંબા, તું ચાહે તો રંભા

કેટકેટલા સ્વરૂપ તારા, જગ છે તને આભારી

 

તું બની ચાંદ પર જનારી, છતાં પણ તું પ્યારી

સેનામાં સ્થાન જમાવી, તું સરહદ રક્ષનારી

કેટકેટલા સ્વરૂપ તારા, જગ છે તને આભારી

 

માં બની તું બાળકની, જગજનની જગતની

લાડકડી તું માબાપની, તું તો કુલતારણી

કેટકેટલા સ્વરૂપ તારા, જગ છે તને આભારી

 

ભાઈ કાજે રક્ષા કરનારી, જરૂર પડે રણચંડી

હે નારી તું કઈ માટીની, જડતી નઈ તારી જોડી

કેટકેટલા સ્વરૂપ તારા, જગ છે તને આભારી

 

મહિલા દિવસ #International Woman's Day

 

મહિલા દિવસનો મહિમા

 

8મી માર્ચ આવી અને મહિલા દિવસની શુભેચ્છાઓનો વરસાદ ચાલુ થઇ ગયો....આખું વર્ષ જે યાદ ના કરતુ હોય, એ પણ આ દિવસની શુભેચ્છાઓ તો આપે જ છે...સારું છે..એક દિવસ તો સન્માનથી યાદ કરે છે બધા...

પણ અહીં પ્રશ્ન એ થાય છે કે જો એક દિવસ સન્માન આપવામાં વાંધો નથી તો પછી બાકીના 364 દિવસ કેમ નહિ ?  આપણે બધા જ જાણીએ છીએ આપણી લાઈફમાં 'નારી' નું શું સ્થાન છે.  "માં" વિના  આપણું અસ્તિત્વ શક્ય જ નથી આ પૃથ્વી પર.  આપણા જીવનમાં અને આજુબાજુ ઘણી એવી સ્ત્રીઓ છે, જે કોઈને કોઈ રીતે આપણી સાથે જોડાયેલી છે...એ બહેન હોઈ શકે, પત્ની હોઈ શકે, મિત્ર હોઈ શકે.  આ બધા જ આપણા જીવનના એવા સ્ત્રીપાત્રો છે કે જેમના વિના પણ આપણી લાઈફ અધૂરી જ છે. એવી એક કલ્પના પણ અસહ્ય લાગે કે જેમાં "નારી" ના હોય.  અરે આંખ બંધ કરીને ભગવાનને યાદ કરીએ તો પણ જે સ્વરૂપ આંખ સામે દેખાય એ પણ કોઈ દેવી જ હોય છે, જે "નારી" છે. ધરતી પાર આવ્યા બાદ સૌથી પહેલો ચહેરો દેખાય તે પણ "માં" અને જીવનમાં ક્યારેક કોઈ ક્ષણે દુઃખ થાય કે ઠોકર વાગે તો પણ "ઓ માં" એવું જ અનાયાસે બોલાઈ જાય છે.

તો શું સ્ત્રીને "મહિલા દિવસ" ની શુભેચ્છા આપવાથી એ એમ્પાવર થઇ જાય છે ? તો જવાબ છે "ના".  તો વુમન એમ્પાવરમેન્ટ કઈ રીતે શક્ય છે ?  સારું શિક્ષણ, સારી તકો અને જીવનની દરેક ક્ષણને "પુરુષ" સમોવડી તકો આપવી. હા, એક રીતે આ વુમન એમ્પાવરમેન્ટ થયું અને આ રીતે હવે સમય બદલાયો છે અને આ બધી તકો મોટાભાગે સ્ત્રીઓને મળતી જ હોય છે.  તો, "મહિલા દિવસ" કઈ રીતે ઉજવવો ? 

ઘરના મહત્વના નિર્ણયોમાં સ્ત્રીનો મત જાણો 

ઘર અને પરિવાર સિવાય પણ સ્ત્રીની પોતાની કઈ ઈચ્છાઓ અને શોખ હોય છે, એને પણ સમય આપો.

ઘરના સભ્યોની કાળજી લેવામાં સ્ત્રી પોતાની કાળજી લઇ શકતી નથી, ક્યારેક એને પણ પૂછો "તને કેમ છે". 

પરિવારને ભાવતું ભોજન બનાવી અને જમાડવામાં સ્ત્રીને સંતોષ મળે છે, પણ ક્યારેક એને પણ પૂછો "તને શું ભાવે છે".

પરિવારના દરેક સભ્યની તબિયત સાચવવામાં "નર્સ" બની જતી સ્ત્રી પણ ક્યારેક બીમાર હોઈ શકે, એને પણ આરામની જરુર  હોય છે.

"ઘરની નારી" ને Taken for Granted" ના લો. એને પણ એ વાતનો અહેસાસ કરાવો  કે એ પણ "ઘરની અત્યંત   મહત્વની પિલર" છે અને આ જ સાચા અર્થમાં "સ્ત્રી સશક્તિકરણ" છે અને સાચા અર્થમાં "મહિલા દિવસ" ની ઉજવણી છે. 

"નારી" ને સન્માન આપીને અને તેના કામની યોગ્ય કદર  કરીને સાચા અર્થમાં દરેક દિવસ મહિલા દિવસ બની શકે છે અને આ તો રોજિંદી લાઈફમાં થવું જોઈએ.  "સ્ત્રી" એટલી સરળ છે ને કે સારા બે શબ્દો અને પ્રેમથી આપેલી 2 મિનિટ પણ એના માટે "સન્માન"થી વિશેષ છે.  તો, આવો સંકલ્પ કરીએ, દરેક દિવસને "મહિલા દિવસ" બનાવીએ બસ પ્રેમ અને સન્માનની નાની ભેટથી.

Happy Woman's Day to all. 

#International Woman's Day  

વિશ્વ માતૃભાષા દિવસ

 21 ફેબ્રુઆરી "વિશ્વ માતૃભાષા દિવસ" તરીકે ઉજવાય છે. પણ તમને અને મને આ પ્રશ્ન તો થાય જ છે કે કોઈએક જ દિવસે માતૃભાષા દિવસ ઉજવવો કેમ પડે ?  જે માતૃભાષા આપણા રોજિંદા જીવન સાથે જોડાયેલી છે, જે આપણી સવારથી રાત સુધી ઘરમાં બોલાય છે, એને આપણે એક દિવસ ખાસ કેમ યાદ કરવી પડે ?

આ માટે પણ કોઈક અંશે આપણે જ જવાબદાર છીએને....અંગ્રેજી મીડીયમ અને પશ્ચિમી સંસ્કૃતિના આંધળા અનુકરણમાં આપણે "અંગ્રેજી" બોલવાનું જેટલું ગૌરવ લઈએ છીએ, એટલું ગૌરવ માતૃભાષા આવડવાનું અને બોલવાનું કેમ નથી લેતા ? ઘરની બહાર નીકળીએ અને જો કોઈ અજાણ્યું માણસ બહાર મળે તો આપણે તેમની સાથે માતૃભાષામાં વાત કરીયે છીએ ? આપણે ચાલો ગુજરાતની જ વાત કરીયે. મોટાભાગે બહારના જે લોકો અહીં આવીને વસ્યા છે, એ પણ ગુજરાતી સમજતા થઇ ગયા હોય છે, તો પણ આપણે ઘરની બહાર નીકળીએ એટલે હિન્દી કે અંગ્રેજીમાં જ વાત કરીયે છીએ. અરે ભાઈ હવે સમજાયુ એક દિવસને "માતૃભાષા દિવસ" કેમ ઉજવવો પડે છે. 

આપણે ગુજરાતી થઇને જો ગુજરાતી બોલવાનું ગૌરવ ના લઇ શકીયે, તો પછી આપણે આવા દિવસો ઉજવવા પડે.  અને આ લોકો જ વિદેશ જઈને કોઈ "આપણું" મળી જાય,  "માતૃભાષા" માં વાત કરવાવાળું મળી જાય અને જે ખુશીથી મળતા હોય - એજ દર્શાવે છે આપણી માતૃભાષા આપણને કેટલા જલ્દીથી જોડી દે છે એકબીજા સાથે. 

 "માં' ,  "માતૃભૂમિ" અને "માતૃભાષા" ત્રણેય સ્ત્રીલિંગ માં જ બોલાય છે, કેમ ખબર છે ?  કારણકે આપણને આ ત્રણેય હંમેશા  મમતા આપે છે. સૌથી વ્હાલી "માં" અને "માં" જેવો પ્રેમ માતૃભૂમિ અને માતૃભાષામાં જ મળે છે. આપણને વિચારો અને સ્વપ્ન આપણી પોતાની ભાષામાં જ આવે છે.  સર્જનાત્મક વાતની કે લાગણીની રજુઆત જે અંદાજથી પોતાની માતૃભાષામાં કરી શકાય એ કદાચ બીજી ભાષામાં ના જ થઇ શકે. 

ચાલો ત્યારે આપણે તો રોજેરોજ "માતૃભાષા દિવસ" છે....આજે તો એક નિમિત્ત બનાવ્યું છે આ વાત સમજવા માટે....  મને ગુજરાતી હોવાનું ગૌરવ છે અને એટલે જ આજના દિવસે મારી માતૃભાષા "ગુજરાતી" માટે જ લખ્યું છે.

"જ્યાં જ્યાં વસે ગુજરાતી, ત્યાં ત્યાં સદાકાળ ગુજરાત"

Monologue : Mother Earth

 

Monologue : Dhara / Dharti

 

हेलो,  मैं  धरती हूँ. 

आज मैं खुश भी हूँ और दुःखी भी. 

खुश इसलिए, क्योकि अभीभी मेरे कुछ संतान मेरे बारेमे सोचने के लिए, मेरी देखभाल रखने के लिए वक्त निकालते है. और दुःखी इसलिए, क्योकि मेरे कुछ संतान ऐसे भी है जिनके लिए मेरा उपयोग करना उनका हक़ जरूर है, लेकिन मेरे प्रति उनके फर्ज तो उन्हें याद भी नहीं आते.

मैं  तो ये चाहती हु कि मेरे सारे  संतान हमेशा खुश रहे. उनको कोई तकलीफ का सामना नहीं करना पड़े. लेकिन कहीं न कहीं विकास की अंधी दौड़ में मुझे भूल रहे है. सभ्यता (सिविलाइज़ेशन) के नाम पे कॉन्क्रीट के जंगल खड़े कर रहे है, पेड़ पौधे काट रहे है, नदी और सागर तक को भी नहीं छोड़ रहे.

अरे ये पेड़, पौधे, जानवर, नदी, जंगल ये सब भी मेरे ही संतान है. उनके लिए भी तो जीवन जरूरी है. अगर इंसान ये भूल जायेंगे तो उनकी भी तकलीफे बढ़ेगी ही. बाढ आना, सूखा पड़ना, समुद्रमे चक्रवात आना, भूकंप आना, ये सबके लिए जिम्मेदार कहीं  न कहीं ये इंसान ही है. क्योकि ये सब प्रकृति का संतुलन बिगड़ने के कारण ही हो रहा है.

अगर यही चलता रहा तो मेरे ऊपर जो जीवन आप सब जी रहे है, वो जल्द ही खत्म भी होगा. 

हिमालय भी मुजमे है, और पवित्र नदी गंगे भी. ...... अरब सागर भी मुजमे है और चन्दन के घने जंगल भी...

ये सारी जगहों पे जाना सबको अच्छा लगता है...तो क्या इन सबको बचाना आपका फर्ज नहीं है ?  सोचो और इस दिशा में कुछ करो. 

"जननी, जन्मभूमिश्च , स्वर्गादपि गरीयसी. "

माँ और मातृभूमि, दोनों का दर्जा स्वर्ग से भी ऊपर होता है.

तो अगर आप को मुझे स्वर्ग बनाना है तो कुछ कदम उठाने पड़ेंगे.

तो क्या, आप अपने छोटे छोटे प्रयास से मेरी मदद करेंगे ?

आप चाहे तो बहोत कुछ कर सकते है.

जैसे,  जहॉ तक हो सके, ज्यादा से ज्यादा पेड़ पौधे लगाए,

हो सके तब तक सायकल का उपयोग करे ताकि प्रदुषण कम हो... ईंधन की बचत हो.. खेती में जैविक खातर का उपयोग करे..... प्लास्टिक का उपयोग ना  करे..... पानी का व्यय न करे... बिजली का उपयोग संभलकर करे... सौर ऊर्जा का उपयोग करे.... और भी बहोत बातो का ख्याल रख के आप मुझे मेरे मूलतः स्वरूप में ला सकते है...

इससे जंगल भी बचेंगे और, बिन मौसम की बारिश भी नहीं होगी.  "ग्लोबल वॉर्मिंग" की  हानिकारक असर से बचने के साथ साथ  प्रकृति का संतुलन भी बना रहेगा.

माँ की ख़ुशी हमेशा उसके संतान की ख़ुशी से जुडी होती है.  अगर मेरे सारे संतान खुश, तो  मैं भी खुश.

ये, आकाश, वायु, जल और अग्नि  - मुझमे ही समाये है.... 

क्योकि, हम सब भी ये प्रकृति के ही संतान है.....

 

Passion to Profession

 

I have an Idea, which can lead to a Business.....

 

This can be a line of many aspiring graduates,  students,  or enthusiastic youth.  Yes, you are reading it right.  Now a days,  it is very popular and bit simple to 'start your own business' OR 'convert your idea into your business'.  We call it start up. 

 

So, how a startup come up ?  Its basically a solution to any existing Problem, one or more facing into our life. Yes, its a solution to any problem statement.  If you have such things in your mind, you also can have your own START UP.  Simple is "Convert your PASSION into your PROFESSION".

 

First question will come to your mind is 'will my idea work' ?  Where will I get funds for my idea execution ?  and many more questions.  Yes, Modi Government has given one slogan "Make in India" and for this Govt. has started SSIP program.  (Student Startup and Innovation Policy).  So one can get basic funding to make prototype and test case to execute the idea.  So do not worry.  It is possible even if you are studying.  

 

One will ask "How can we get the Idea? "  This will be your Inner Sense. But let's make it easy.  Now a days, A program comes on Sony TV. Its "Shark Tank", in which a various vertical startup comes with their funding requirement and the Shark Tank (Angle Investors) listen to their ideas and if that clicks to them, they will spontaneously offer the funding to your Startup.   Isn't it Simple ? If yes, then What are you waiting for ? 

 

Start visualizing your Passion and make it your Profession.  Hurry up....Still you have any queries, do not hesitate to write me back for guidance on - ilagohel1975@gmail.com

#Startup   #SonyTV   #SharkTank  #SSIP  #MakeinIndia 

જિંદગી

 કોઈ મનથી કરે એવા વ્હાલને શોધું છું,

કોઈ હકથી પૂછે એવા સવાલને શોધું છું.

મારા પ્રત્યેક શ્વાસમાં 'વિશ્વાસ' ને શોધું છું, 

નિરાશામાં પણ આશાનું એક 'કિરણ' શોધું છું.

જિંદગીની રમતમાં ક્યાંક હાર દેખાય છે, 

એ હારમાંથી જીતનાર 'વિશ્વાસ' ને શોધું છું.

જાણું છું કે ઝાંઝવાના જળ જેવી છે જિંદગી, 

છતાં પણ સ્પર્શી શકાય એવી 'પળ' ને શોધું છું.

આ નભ, આકાશ ને કણકણમાં શોધું છું, 

બસ મળે તારો સંગાથ એ જ 'પળ' ને શોધું છું.

ખીલતા ફૂલના ઉપવનમાં સુવાસ શોધું છું,

જીવનને મહેકાવતા એ 'ઉપવન' ને શોધું છું.

મારા દરેક શ્વાસ માટે ઉલ્લાસ શોધું છું,

નિરાશા ભરેલ અંધકારમાં પણ 'ઉજાસ' શોધું છું.

મહેચ્છાને પોષવા, બસ તને શોધું છું, 

ખુશીમાં પણ એક  'આંસુ' હર્ષનું શોધું છું.

જીવન બની જાય ખુશી એવી 'બંદગી' શોધું છું, 

નિરાકાર આ વિશ્વમાં ઈશ્વરનો 'આકાર' શોધું છું.

શૂન્યથી અનંત સુધી 'જિંદગી' જ એક 'પળ' છે, 

છતાં પણ હે 'જિંદગી',  હું તને શોધું છું.

સંતુષ્ટિનું શોપિંગ

જાત સાથે સેટિંગ કરવું અઘરું છે,
મોત માટે પેકીંગ કરવું અઘરું છે.

બીજાથી હો  ભલે રૂબરૂ સદા માટે,
પોતાનાથી ડેટિંગ કરવું અઘરું છે.

બીજા માટે ભલે રહેતા હોય ઓનલાઇન,
હૃદયથી ચેટિંગ કરવું અઘરું છે.

આજકાલ જમાનો છે મોંઘા મોલનો ,
સંતુષ્ટિનું  શોપિંગ કરવું અઘરું છે.

કંટાળો

ઉનાળાની ગરમી હોય તો 'કંટાળો', શિયાળાની ઠંડી હોય તો પણ 'કંટાળો'

વહેલો સવારે ઉઠવાનું હોય તો 'કંટાળો', રાત્રે મોડે સુધી જાગવાનો 'કંટાળો'

જોઈતી વસ્તુ નથી મળતી તો 'કંટાળો', આમ જુઓ તો કામ કરવાનો 'કંટાળો'

બાળકોને સ્કૂલે જવાનો 'કંટાળો', મોટાઓને કામ કરવાનો 'કંટાળો'

કેટલા લોકોએ જોયો છે આ 'કંટાળો' ?  ખબર છે કેવો દેખાય છે 'કંટાળો' ?

લો બોલો, કોઈને ખબર નથી કેવો દેખાય છે 'કંટાળો', છતાં પણ આવે છે ઘણા બધાને 'કંટાળો'.

છે એવું કોઈ જેને કોઈ દિવસ  ના આવ્યો હોય 'કંટાળો' ?

Happy Guru purnima

ગુરૂ વિના જ્ઞાન નહી,  ગુરુથી  જગ ઉજીયાત.   દીવો લઇ મળે નહી, એ તો અંતરમનની વાત.

ગુરુ પૂર્ણિમા આવી રહી છે. એ સંદર્ભે આ વાત અહી કરી રહી છું.

માત્ર પુસ્તકિયું જ્ઞાન આપે એને જ ગુરુ કહેવા ?  ના.  દરેકના જીવનમાં "માં' નું સ્થાન પ્રથમ ગુરુ તરીકેનું હંમેશા રહ્યું છે અને રહેશે. 'માં' જ છે જે આ દુનિયાના  પ્રથમ દર્શન કરાવે છે.  'માં' જ છે જે જીવનમાં પ્રથમ શબ્દ બોલતા શીખવે છે.  'માં' જીવનનું જ્ઞાન આપે છે અને પિતા દુનિયાદારીની સમજણ આપે છે.  બાળક જન્મીને મોટું થાય ત્યાં સુધીનું પ્રાથમિક જ્ઞાન માતા પિતા પાસેથી મેળવે છે.  એ પછી એ સ્કુલે ભણવા માટે જાય છે.  શિક્ષકો બાળકને પગભર થવા માટેનું જ્ઞાન આપી એને સક્ષમ બનાવે છે. એ સ્કુલનું શિક્ષણ અને પછી કોલેજનું શિક્ષણ, જે દરેકને પગભર થવા માટે જરૂરી છે.

આ તો થઇ દેખીતા શિક્ષણની વાત.  પણ જીવનમાં એવી કેટલીય વ્યકિતઓ આપણને મળે છે જે કઈ ને કઈ શીખવી જાય છે. એક યા બીજી રીતે એ પણ ગુરુ જ થયા, જે જીવનનો બોધપાઠ શીખવી જાય છે.

અને હા, ખરેખર જીવન પાર ઉતરવા માટે એક આધ્યાત્મિક ગુરુની ભુમિકા ખુબ મહત્વની હોય છે, જે માણસને સાચા રસ્તે ચાલતા શીખવે છે, જે આધ્યાત્મિક ઉન્નતી તરફ લઇ જાય છે.  આ ગુરુપૂર્ણિમા નિમિતે મારા જીવનમાં આવેલા એવા તમામ ગુરુજનો ને મારા હૃદયપૂર્વકના વંદન, જેમને પ્રત્યક્ષ કે પરોક્ષ રીતે મને જીવન જીવવામાં કે આગળ વધવામાં માર્ગદર્શન પૂરું પાડ્યું છે.

गुरुर्ब्रह्मा गुरुर्विष्णु, गुरु देवो महेश्वराय
गुरु साक्षात् परब्रह्म, तस्मै श्री गुरुवे नम: 

Freedom of expression: "Ma"

Freedom of expression: "Ma": "માં" તારી મમતાની છાયા હવે નથી રહી, મન હળવું કરવાને "માં" તું હવે નથી રહી. યાદ આવે જો "માં" તું, તો ખૂણો શ...

"Ma"

"માં" તારી મમતાની છાયા હવે નથી રહી,
મન હળવું કરવાને "માં" તું હવે નથી રહી.

યાદ આવે જો "માં" તું, તો ખૂણો શોધી રડી લઉં ,
તારા ખોળામાં માથું મુકવા, "માં" તું હવે નથી રહી.

બધું જ છે આ દુનિયામાં, છતાં પણ લાગે ખાલીપો ક્યારેક,
એ ખાલીપો દૂર કરવા, "માં" તું હવે નથી રહી.

સાસરેથી પિયર જતા, "માં" હોય છે આવકારવા,
"માં" તું જ નથી તો હવે, પિયરની માયા પણ નથી રહી.

જો તું મને બતાવ સરનામું, તો સંદેશ મારે મોકલવો છે,
દીકરી તારી સુખી છે, બસ તારી મમતાની જરૂર છે.

સ્વપ્નમાં પણ આવીને વાત કર એકવાર,
"માં" મારે તને જોવી છે બસ એકવાર

"Nirbhaya" har ghar me ho sakati hai

The most referred talking point is "Nirbhaya" right now, as the Court announced the final judgement of "Nirbhaya" case.  We are hearing such cases often nowadays.  Few cases got published by media and got the public attention.  While there are number of such cases are still not known to public as it does not got registered.

By making "Ho - Halla" and public representation, such kind of cases will not stop.  Yes, it is very much important that such cases got published by media and public pressure will be there on all judiciary system to take fast actions. But unfortunately, this does not create the required impact here compare to other countries.

Everyone is talking about "Ye hua, ek ladki ke sath Rape hua", rapist to saja milni chahiye."  But what happens ?  In few cases, the one who has faced all such things, will not have courage to at least file a FIR because of our social culture.  Where the person, make it possible to show courage, in that case, our Judiciary system does not take fast actions.  It takes a long time to the hearing of the case and years to pass the judgement.  Too much late justice is equal to no Justice.

So, whats the option available to stop such cases ? As a common man, we too have our daughter and sisters ?  We too need to think about it seriously.  Kya hamari koi jimmedari hai ki hum apne son / bhai ko hi aisi parvarish de ?

Yes, the change should begin from our own home / family.  We should inculcate the manners and sanskar in our kids - to value the security of our daughters and sisters.  If this happens, half of our problems will get solved.

Lets take a pledge, that we will teach our kids / boys to respect the lady, not to misbehave with them. I have taken this pledge, have you ????????????

Proud to be a sensible Indian...... Are u a one ???????? 

man ni bhitar

મનની ભીતર ઝાંકીને જોવા,

જરૂર છે એક મનની 

જે સમજે મને મારાથી પણ,

વિશેષ એક મનથી

શું આ શક્ય છે, આજના સમય પ્રવાહમાં ?

મળે જો આવો સાથી, નૈયા પાર ઉતારવા

સમજવા મનને મનથી,

ઊંડા ઉતરવું પડે છે મનમાં ,

બહાર તો બધું ઠીક છે,

પણ આંતરયુદ્ધ છે મનમાં

hidden story of women in general

અચાનક 'સ્યુસાઈડ હેલ્પલાઇન' પર ફોન આવ્યો. સામે છેડે એક યુવતી વાત કરી રહી હતી. 'બસ હવે મને જીવનમાં કોઈ રસ રહ્યો નથી. મારે આત્મહત્યા કરવી છે.' મેં તે યુવતી સાથે વાત કરવાની કોશિષ કરી. એને સમજાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો અને વાતમાં ઉલઝાવી રાખી. ત્યાં સુધી 'હેલ્પ લાઈન' ટીમના મેમ્બેર્સ એ યુવતીનું લોકેશન ટ્રેસ કરીને પહોચી ગયા.

સદનસીબે 'એક જીવ' બચાવવાનો આનંદ મળ્યો. આ યુવતીને  પછી અમારા કાઉન્સેલિંગની મદદથી સમજાવી શકાયું કે જીવનનો અંત આપણા હાથની વાત નથી અને જો આવું કર્યું તો ઈશ્વરનો સૌથી મોટો અપરાધ ગણાશે.

કાઉન્સેલિંગ દરમ્યાન એ યુવતીનું નામ કાજલ છે એવું જાણવા મળ્યું. કાજલે હવે હૈયું હળવું કરવા સાથે માંડીને વાત કરી. "મારા લગ્નને ૧૫ વર્ષ થયા. મારે એક દીકરી પણ છે. મારા પતિ પણ મને પ્રેમ કરે છે. પરંતુ મને મારું જીવન અધૂરું લાગે છે. કઇક ન પામ્યાનો અસંતોષ હમેશા મને સતાવે છે. "

હું જયારે નાની હતી, સ્કુલે જતી ને ત્યારે મારા શિક્ષકો મારા અભ્યાસ પર ગર્વ લેતા, એવું સરસ પરિણામ હું લાવતી. બોર્ડ એકઝામમાં પણ મેં મારી સ્કુલનું નામ ઝળકાવ્યું હતું. મારું ફ્રેન્ડ સર્કલ પણ સીમિત. પરંતુ જેટલા મિત્રો હતા એ બધા જ ગાઢ મિત્રો. બહુ જ સારી બહેનપણીઓ. આમ પણ મને છોકરાઓ સાથે વાત કરવી બહુ ગમતી નહિ, એટલે મિત્ર વર્તુળમાં છોકરાઓ જોવા જ ના મળે. અમે પાંચની ટુકડી એટલે - કાજલ, અમી, શીતલ, સરોજ અને પ્રીતિ. અમે પાંચેય સવારે સ્કુલે સાથે જતા. ભણવાનું પણ સાથે અને સાંજે સ્કુલેથી પાછા પણ સાથે જ આવવાનું. મલકની વાતો થાય અમારી વચ્ચે. ઉમર પ્રમાણે સમજણ કરતા છોકરમત વધારે. એ વખતે તો અત્યારના જેવા મોબાઈલ અને ઈન્ટરનેટની સુવિધા ન નહોતી. એટલે કોઈ વાત જાણવી, સમજવી હોય તો 'Google' હેલ્પ મળતી નહિ. એ સમયે બહેનપણીઓ જ મારી 'Google search'. દરેકની સમજણ પ્રમાણે વાતો શેર થતી. પછી ભલે એ ભણવાની વાત હોય કે પછી 'teenage issue' હોય.Teenage નો સૌથી મોટો પ્રશ્ન છોકરી જયારે પહેલીવાર 'માસિક ધર્મ' માં બેસે ત્યારે થતો. એટલી કોઈ સમજણ ન હોય એટલે બહેનપણી કે જેને થોડું ઘણું જ્ઞાન હોય, એ સમજાવવા લાગે. હું પણ જયારે પહેલીવાર 'માસિક ધર્મ' માં બેઠી ત્યારે ખુબ જ ગભરાઈ ગયેલી. એક તો બ્લડ જોઇને જ બીક લાગે અને શરમ પણ આવે. મુઝવણ એવી થાય કે વાત કરવી તો કોને કરવી. કોઈ મોટાને  વાત કરવાની તો હિમત જ ન થતી અને શરમ આડે આવતી. એટલે મારી બહેનપણીને વાત કરી. એ મારાથી ૧ વર્ષ મોટી હતી એટલે એણે મને સમજાવી. ધીમે ધીમે ગભરાટ ઓછો થયો અને પછી અમુક મહિના પછી તો હું પણ ટેવાઈ ગઈ. પછીથી ભણવામાં આવ્યું ત્યારે ખબર પડી કે સ્ત્રી માસિક ધર્મમાં બેસે એટલે સમજવાનું કે એ સંપૂર્ણ સ્ત્રીત્વ ધારણ કરી શકે, માતા બની શકે. ચાલો એ જ્ઞાને થોડી રાહત આપી કે મારામાં કોઈ ઉણપ નથી.

આ સાથે અનેક વાર-તહેવાર, વ્રતજાગરણ અને વેકેશનમાં બહેનપણીઓ સાથે રહેવાનું થતું. આ દરમ્યાન મને એવું કાયમ થતું કે બહેનપણીની હુંફ કેવી સારી લાગે છે. એક દિવસ પણ જો બહેનપણી ના મળે તો ક્યાય ગમતું નહી, કઈક ખૂટતું હોવાનો અહેસાસ થતો. આમ કરતા કરતા સ્કૂલનો અભ્યાસ પૂરો થયો અને પછીથી તો બધી બહેનપણીઓની ભણતરની શાખાઓ અલગ થઇ ગઈ. પાંચેય બહેનપણીઓ અલગ પડી ગઈ. થોડા દિવસ તો બહુ વસમું લાગ્યું. થયું કે આ અભ્યાસ છોડીને બહેનપણીની કોલેજમાં જતી રહું. પણ કેરિયર બનાવવાના ઉદ્દેશે એમ કરતા અટકાવી. નવી જગ્યા અને નવા લોકો વચ્ચે એડજસ્ટ થતા થોડો સમય લાગ્યો.

કોલેજ વિષે થોડી ઘણી પરિકલ્પનાઓ હતી મગજમાં કે કોલેજમાં તો બસ હરવા ફરવાનું અને મોજ કરવાની અને મારી નજર સામે જ બિન્દાસ્ત છોકરા છોકરીઓ ફરતા અને મજા કરતા. પરંતુ મને ખબર નઈ કેમ પણ આવું કરતા મારું મન માનતું નહિ. મને હજુ પણ છોકરા સાથે વાતચીત - દોસ્તી એ બધું ગમતું નઈ. સદનસીબે કોલેજમાં પણ સારી સ્ત્રી મિત્રો મળી. ભણવા સાથે થોડી મસ્તી પણ કરી લેતા. પણ સ્કુલના મિત્રોની ખુબ યાદ આવતી. ક્યારેક મળવા પણ જઈ આવતી. પણ ધીરે ધીરે કોલેજની બહેનપણીઓ સાથે ગાઢ મિત્રતા બંધાઈ ગઈ.

સમય અને ઉમર સાથે જોડાયેલ વિષયોને લઇ રોચક અને રોમાંચક વાતો થતી. મસ્તી, મજાક અને ભણવાનું બધું જ ચાલતું. પણ આ સમય દરમ્યાન મને એક વસ્તુ બરાબર સમજાઈ રહી હતી કે મને સ્ત્રી મિત્રોનો સાથ આકર્ષતો. છોકરાઓ પ્રત્યે આકર્ષણ નહોતું થતું એવું તો નથી પરંતુ સ્ત્રીમિત્રો પ્રત્યે ચોક્કસથી હુંફ અનુભવાતી, પોતાનાપણું લાગતું, સુરક્ષા અનુભવાતી.

એમ કરતા કરતા ગ્રેજ્યુએશન અને માસ્ટર્સ પણ પૂરું થયું. નોકરી પણ મળી ગઈ. ભણતર પૂરું થયું એટલે લગ્નની વાત ઘરમાં ચાલુ થઇ ગઈ. શરૂઆતમાં હા - ના કરતા, મન ન હોવા છતાં પણ ક્યાંક તો હા પાડવી જ રહી. "આકાશ' નામનો છોકરો એક દિવસ જોવા આવ્યો, વાત કરતા સારું લાગ્યું એટલે 'હા' પાડી દીધી. લગ્ન પણ થઇ ગયા.  આ લગ્ન ઘરના લોકોના આગ્રહવશ કરેલા.

અમારું લગ્નજીવન આમ તો ઠીક ઠાક કહી શકાય એવું ચાલતું.  લગ્નના બે વર્ષમાં તો અમારા ઘરે 'દીકરી' અવતરી. અને ઘરના બધા ખુશ હતા. બહુ લાંબા સમય પછી ઘરમાં કોઈ નાના બાળકનો અવાજ ગુંજ્યો હતો. આકાશ મને ખુબ સારી રીતે સાચવતા અને પ્રેમ પણ કરતા. પ્રેગ્નન્સી પછી નોકરી છોડી મેં મારું ધ્યાન મારી દીકરી પર આપવાનું શરુ કર્યું. મારો મોટા ભાગનો સમય મારી દીકરી પાછળ જ જતો. આકાશની ફરિયાદ રહેતી કે હું એમને સમય નથી આપતી. પછી મને એવું લાગતું કે હું આકાશની માત્ર શારીરિક જરૂરિયાત બનીને રહી ગઈ છું. કારણ કે હું એને સમય નહોતી આપી શકતી, દિવસ પૂરો થયે થાકીને સુઈ જતી. અને આકાશની મારા પ્રત્યેની અપેક્ષાઓ વધતી જાતિ, જે મને ધીરે ધીરે ખૂંચવા લાગ્યું. મને એવું લાગતું કે આકાશ હવે મને નહિ પણ મારા શરીરને જ પ્રેમ કરે છે.

ધીરે ધીરે આ વિચારે એક ગ્રંથિનું સ્વરૂપ ધારણ કરી લીધું. મારી અને આકાશ વચ્ચે તનાવ - ઝગડા પણ શરુ થઇ ગયા. છતાં પણ હું આકાશને ખુશ રાખવા પ્રયત્ન કરતી. એની જરૂરીયાતને મારી ખુશીનું સ્વરૂપ આપતી. મન ન હોવા છતાય ઘણીવાર આકાશને તાબે થતી. પરંતુ જે સંતોષ - લાગણીનો અનુભવ થવો જોઈએ એ નહોતો મળતો. પછી હું મારા સારા સંસ્મરણોને વાગોળતી. સ્કુલ - કોલેજના દિવસો અને બહેનપણીઓને યાદ કરતી. એ યાદ માત્ર મને ખુશી આપતા. ફરીથી કોલેજની બહેનપણીઓ સાથે મળવાનું શરુ કર્યું. ફરીથી હું 'જીવવા' લાગી. પરંતુ આકાશને આ બધું બહુ ઓછું ગમતું કે હું એને સમય નથી આપતી અને બહેનપણીઓ માટે સમય નીકાળી શકું છું. પરંતુ મારા માટે ખુશ રહેવું, પોતાના માટે સમય આપવો - એ સ્ટ્રેસ ઓછો કરવા માટે જરૂરી બની ગયું હતું.  પરંતુ લગ્નજીવનને ટકાવવા માટે પણ હું આકાશની શારીરિક જરૂરિયાત પૂરી કરતી. પરંતુ મને એમાં સંતોષ - આનંદ મળતો નહિ. એના કરતા તો બહેનપણીની માત્ર વાતોની હુંફ વધુ મીઠી લાગતી. તો હું પોતાની જાતને સવાલ કરતી કે શું હું બરાબર કરી રહી છું ? ખબર નઈ પણ મને શબ્દોરૂપી લાગણી અને હુંફ વધુ ગમતા, નહિ કે શારીરિક પ્રેમ.

આજ વાત મને અંદર અંદર કોરી ખાતી અને મને ડીપ્રેશનમાં લઇ જતી. ઘણીવાર આ બાબત પર આકાશ સાથે વાત કરવાની ઈચ્છા થતી પરંતુ હિમત ક્યારેય ના થઇ. આ ડીપ્રેશને મને વધુ અંધકારમાં ધકેલી અને હવે તો નાની નાની વાત પર મને ગુસ્સો આવે અને વાતે વાતે ખોટું લાગી જતું, ઘણીવાર આત્મહત્યાના વિચારો આવતા. અને આજે એ જ પગલું ભરવા હિમત કરી, પરંતુ મારી દીકરીનો ચહેરો આડે આવતા - તમારી હેલ્પ લાઈન પર ફોન કર્યો.  હવે તમે જ કહો હું શું કરું ? શું હું કઈ ખોટું કરી રહી છું ? મારી લાગણીઓ અસામાન્ય છે ? શું મને મારું જીવન પોતાની રીતે જીવવાનો કોઈ હક ખરો કે નઈ ? 

કાજલની વાત સાંભળ્યા પછી લાગ્યું કે આ વાત તો ઘણી બધી સ્ત્રીઓની હોઈ શકે. એક સ્ત્રીનો બીજી સ્ત્રી સાથે લગાવ કે પ્રેમ હોય , એ કઈ અજુગતું નથી. પરંતુ આપણી સામાજિક રચના એ વાત સ્વીકારવા તૈયાર નથી થતું.

આપણા બધા માટે આ સવાલ છે કે શું સ્ત્રીને સ્ત્રી સાથે રહેવા / પ્રેમ કરવાને અપરાધ ગણવો ? શું એ પણ એક લાગણીની અનુભૂતિ જ છે ને ? લગ્ન એ જ અંતિમ પડાવ છે સ્ત્રી માટે ?

આપણા પ્રતિભાવો આવકાર્ય છે.